به هزار سکه ی طلا

و یک خانه ی ویلایی

فروخته شد...

به آرزوهای مادر

و محاسبات پدر

اندامش از انِ شما

وافکارش نیز....حق ندارد جای دوری برود

یا در خیال عاشق مردی بماند

توی مجلس شادی و لباس سفید زیباتر به نظر می رسد

و تلخی لبخند توی عکسهایش را

هیچ کسی نمی فهمد

چشمهایم را به چهره ای مات میدوزم

لبهایم روی صورتی نا آشنا می خندد

قدم می زنم

و هوای مسموم این شهر را می بلعم

به شیشه پناه آورده بودند

و به ما

که در گرمای اتاق

از گرمای عشق

 می سوختیم

حسادت می کردند

این پاییز را

دوام بیاور

..................

آتشفشانی در من

شعله می کشد

عکسهایت را که می سوزانم

از یاد نه...

..................................

آهش

دامنم را رها نمی کرد

بیگناهی ام را

باور نکرده بود

دنیایی اگر نباشد

دنیایی را به آتش می کشاند

..........................

حالا که چشمانت را بسته ای

توفان مرا می برد

هیچ پلی

تو را به من نمیرساند

   مسیر رفتنت

    از ابرها

   میگذرد

دستم به هیچ جا نمی رسد

گر می گیرم

شعله می شوم

خاکسترم می ماند

...

تمامی ندارد

باز زاده می شوم

تا از نو بمیرم

یا دیوارهای کوتاه خانه نیست

که این توپ پلاستیکی

مدام توی حیاط ما می پلکد

وقتی زمین بازی

همین کوچه ی باریک

و دروازه

درب خا نه ی ماست

شب هنگام

گریه هاشان را خوردند

و آرام

از شهر ما گریختند

................................................................

سایه هایی در گذرند

صبح تا شام

تمام هفته را

می دوند

اجساد خیابان

به هر خاری   بوته ای  درختی

زخم بر می دارد

تن پارچه ای اش

باد با سماجت  زوزه کشان

بلندش می کند

 توی هوا می چرخاند

به هر سو می رود

نزدیک زمین

در اوج آسمان

درختی دست می گیردش

شاید عریانی اش را

-با تیرگی این چادر-

بپوشاند

                                  ۱۴/۶/۸۶